بزرگترين چالش امروز نظام،قلب تپنده جامعه(دانشگاه)

اگر دانشگاه را به عنوان خط مقدم جبهه ملت ايران براي پي گيري مطالباتش باور داشته باشيم اگر قبول کنيم دانشجو جسارت مردمي است که در مارپيچ بي سرانجام روزمرگي ، نااگاهي و فشار استخوان شکن معيشتش اميدي جز اين نمايندگان واقعي خود در پارلمان عدالت و آزادي(دانشگاه) ندارد ميتوان انتظارات و واکنشهايي را که بدنه بيدار جنبش دانشجويي ديروز امروز و فرداها در برابر شعارها و وعده هاي  اصلاح طلبان در مورد آزادي ،اصول گرايان در باب عدالت وديگران در هر باب وموضوعي توجيه کرد.

2سال پس از 2 خرداد 76 دانشجو مطالبات مردم و شعارهاي حاکمان را خواستار شد و نتيجه اش را 18 تير 78بر پيراهن رنگيني فراز دستهاي احمد باطبي ديد و امروز پس از گذشت همان برهه زماني دارد واکنش نشان ميدهد ميگويد چه شد ، چه شد آن نداي عدالت چه شد آن نفت بر سر سفره مردم و چه شد همه آن ميشود ميتوانيم ها...

و چه زود يادشان ميرود و يا شايد چه زود از يادشان ميبرند .امروز افتخار مناديان ديروز عدالت  سخنراني در دانشگاه کلمبياست معيشت ملت ،عدالت اجتماعي و مهرورزي را بايد در ميان بهبوهه کف زدنهاو هو کشیدنهاي چندصد دانشجوي امريکايي بجوييم يا در پوشش گسترده خبري سخنان آقاي رئیس جمهور که البته بن لادن و تروريستها و بمب گذارها خبر سازترند خوب حتما گفتمان قالبتر!!!وجالبتري دارند.

اما امروز ميتوان ترس و وحشت را در چهره برافروخته بسياري از مسئولين نظام به راحتي تشخيص داد بمب بزرگ ساعتي که هر لحظه رو به  انفجار ميرود و در جاي جاي ايران به دست خودشان کار گذاشته شده بزرگترين چالش انان براي ادامه راه است انها خود ميدانند که اندک انفجارهاي کوچک چند ماه اخير نشان ميدهد فصل پرسشگري دانشجو از سران جديد فرا رسيده است و اگر نتوانند پاسخگوي مناسبي براي ان باشند بايد منتظر عواقب سخت ان باشند يکي از چالشهاي اخير براي انان 18 تير 86 بود که به نظر ميرسد بار ديگر رنسانسي در خط مشي کلي جنبشهاي دانشجويي باشد.

"باز هم 18تير.انگار اين روز با ايجاد تغيير و رنسانسهاي بزرگ در جنبش دانشجويي عجين شده است18 تير 78 و تحول بزرگي که روي خط مشي  و رويه تشکلها داشت هنوز مورد بحث بسياري از محافل سياسي است  وبسياري ان را نقطه اغاز تغيير ديديگاه سياسيون  دانشگاهي از اصلاحات حکومتي به ايجاد يک حکومت جديد،دموکرات وسکولار ميدانند و در واقع بيرون امدن نظام از زير نقاب پر وزکي که براي خود آراييده بود منتج به اگاهي جامعه از اين اصل بود که اصلاحات  درون حاکميتي با ساختار امنيتي و شکل ساختاري نظام  سازگار نيست و راه ديگري را بايد در پيش گرفت .ياس و نااميدي حاصل از اين ماجرا و ايجاد تفکرات در پي ان عاملي بر مستعلي شدن اين تفکر بر جامعه و  طي دوره اي کوتاهي زمين خوردن اصلاح طلبان را در چند انتخابات ناعادلانه را در پي داشت .

در واقع  مردم در پي جنبشهاي دانشجويي کمکم پشت اصلاحات را خالي کردند.

 ولي در دانشگاهها و نقاط ديگر کشورهمچنان کساني بودند که اعتقاد به اصلاحات درون حاکميتي و اميدوار به تغيير رويه سران بلند پايه حکومتي بوده و هستند(نظريه مشروطه خواهي).

اما پس از انتخابات 3 تير و به روي کار امدن افراطيون کم کم براي بسياري اصلاح ناپذيري نظام عيان تر شد.

ولي وقايع دانشگاه امير کبير و در پي آن  18 تير 86 و گستردگي دستگيرشدگاني از  دانشگاههاي سراسر کشور از تهران و مشهد گرفته تا شهرکرد و اصفهان و ...در واقع فهماندن اين اصل کلي به تمام جنبشهاي دانشجويي سراسر کشور بود که امکان اصلاحات درون حکومتي در نظامي که قدرت تحمل يک تجمع ارام و قانوني مقابل درب دانشگاهي را ندارد ،نيست.

شکنجه ها و تازيانه هاي حکومت بر پيکره دانشجويان در واقع اتمام حجتي بود که حکام جديد رژيم با تمامي فعالين سياسي کردند و امروز  دانشجوي  آگاه سياسي بايد بداند که به گفته اکبر گنجي :در چارچوب قانون اساسي جمهوري اسلامي ،در بهترين شرايط ميتوان به حاکميت دوگانه ناکارآمد دست يافت و در بدترين شرايط يک نظام تماما اقتدارگرا نصيبمان خواهد شد"