دوستی احمدی نژاد را این چنین توصیف میکرد:

 "بچه ای که یک بوق پلاستیکی به او دادن و در بعدازظهر گرم تابستون از این کوچه به اون کوچه از این  کوی به اون برزن میره و  تو بوق میدمه. صدای بوقش امون همه را بریده چه خانواده خودش و چه همسایه ها هیچ کس  روز خوش از دست او نداره"

اما متاسفانه کسی که ادعای پدری!!!خانواده را هم داره دم به دم از کار او دفاع میکنه  هر چه دلسوزان خانواده میگویند که راهی که این بچه میره به ناکجاآباده ...درست نیست...این طوری ابروی ما بین همه همسایه ها و دوستان میره و بهانه ای برای بدخواهان ما میشه...اگه این طوری پیش بره حیثیتی برای ما باقی نمیمونه اما نه پدر گوشش بدهکار این حرفهاس و نه البته اون بچه بازیگوش.

بچه هر روز ریتم خاصی برای بوق زدنش پیدا میکنه و بوق زدنهاشو با شعارهای خودساخته اش ترکیب میکنه و سروصدای عجیبی ایجاد میکنه هر روز به مسئله ای گیر میده و تا یه موضوع ساده را به یک جنجال بزرگ تبدیل نکنه ول کن نیست و احدی هم حق اینکه بهش بگه بالای چشمت ابروه را نداره.اگه از خانواده خودش باشند که سر و کارشون با پدر خانواده و اطرافیانشه  و از بیرون هم کسی زیاد حرفی نمیزنه چون بالاخره بچه از خانوادهای قدیمی و پرنفوذه محله هست همه ترجیح میدهند با اونها درگیر نشن.

اینه که فعلا هیچ کس جلودار اون نیست و مست غرور و سرخوش از اعتماد پدری که از بوق بوق کردنهای بچه نوپایه دست آموزش به وجد می یاد. چون پدر را یاد روزهای جوونی اش میندازه که با کمک دوستاش  یکه تاز عرصه نعره زدن و خرابکاری تو سراسر محلات بود و هر جایی نام اون و خانواده اش به میون میامد مو به تن همه راست میشد(البته این اسمش اقتدار و صلابته نه چیز دیگه!!!)